این سخن از شهید حاج احمد سوداگر نشستن در سایه آرزوها نیست؛ ایستادن در میانه میدان است. منتظر واقعی کسی است که قلبش برای فرج میتپد اما دستهایش در برابر ظلم ساکت نمی ماند. او می داند که وعده ظهور، وعده برچیده شدن بساط ستم است و کسی که چشم به آن روز دارد، خود را در این مسیر قرار می دهد. انتظار، تمرین شجاعت است؛ تمرین نه گفتن به هر آنچه رنگ ظلم دارد، حتی اگر به نام عادت یا مصلحت عرضه شود.
فرج امام زمان(ع)، فقط یک رویداد تاریخی آینده نیست؛ مقصدی است که مسیر امروز ما را معنا می کند. کسی که دل و جانش را در مسیر انتظار گذاشته، باید جهت حرکتش با هدف نهایی ظهور همسو باشد. نمی شود به عدالت موعود دل بست اما در برابر کج روی ها بی تفاوت ماند. انتظار، هماهنگی روح و عمل است؛ هم صدایی آرزو با رفتار، و این هماهنگی جز با انتخاب آگاهانه مسیر حق شکل نمی گیرد.
کج روی، خروج آرام و خزنده از صراط مستقیم است؛ همان مسیری که خدا برای انسان ترسیم کرده است. گاهی کج روی فریاد نمی زند، نجوا می کند، توجیه می آورد، لباس حق می پوشد. منتظر اما باید چشم تیزبین داشته باشد؛ بداند هر قدمی که از مسیر الهی فاصله بگیرد، او را از حقیقت انتظار دور می کند. ایستادن مقابل کج روی، یعنی وفاداری به خط روشن خدا، حتی وقتی راه باریک و پرهزینه است.
مبارزه با ظلم، در مکتب انتظار، بی الگو نیست؛ ریشه در عاشورا دارد. امام حسین علیه السلام به ما آموخت که حق، با سکوت حفظ نمی شود. مقابله با کج روی یعنی اعلام موضع: من اهل صراط مستقیمم، پیرو مکتب مهدویت و همراه مسیر حق. چنین انسانی، منتظر است نه با زبان، بلکه با جان؛ کسی که زندگی اش عطر انتظار می دهد.
