شهید حاج احمد سوداگر با درک عمیق از ماهیت دفاع مقدس میفرمود: «جنگ را اعتقادی همراهی میکرد که در پیروزی آن بسیار مؤثر بود.»
او بهخوبی میدانست که جنگ تحمیلی تنها نبردی نظامی نبود؛ میدانی بود میان ایمان و تردید، میان باور و ترس، میان توکل و دنیاپرستی. در آن روزها، ایران تنها بود از نظر سلاح و هیچ همراهی نداشت، اما تنها نبود از نظر ایمان. چراکه نیروی ایمان رزمندگان، نیرویی بود که هیچ ارتشی در جهان توان مقابله با آن را نداشت.
رزمندگان ما با سلاحی میجنگیدند که از جنس یقین بود؛ سلاحی که در دل شبهای عملیات، در اشک و دعا و ذکر یا زهرا(س) جان میگرفت.شهید سوداگر میدانست که رمز پیروزی در خاک نیست، در باور است. از نظر او ما با عقیده جنگیدیم، نه با کینه و با عشق به خدا.
و همین عشق بود که از خاک این کشور، حماسه آفرید و از نخلهای سوخته، پرچم افتخار برافراشت. در نگاه او، اعتقاد بود که از نوجوانان ساده، قهرمان ساخت؛ که خستگی را از تنها زدود و امید را در دلها زنده نگه داشت. ایمان بود که تانک را متوقف کرد، نه گلوله؛ و باور به خدا بود که ناممکن را ممکن ساخت. شهید حاج احمد سوداگر اعتقاد داشت که این ایمان، میراثی است که باید زنده بماند. زیرا اگر آن روح اعتقادی از جامعه رخت بربندد،
هیچ پیروزی نظامی، ضامن بقا و عزت ما نخواهد بود.
آری،
جنگ ما را ایمان به پیروزی رساند و تا این ایمان زنده است، ملت ایران هرگز شکست نخواهد خورد.
