جهاد در تنگنا، شکوه ایمان

شهید حاج احمد سوداگر با صداقت و دردمندی این چنین بیان می کرد:
«اگر بعضی از آقایانی که امور مملکت را اداره می‌کردند به ما امکانات مناسب می‌رساندند، ما می‌توانستیم بسیار بهتر عمل کنیم.» اما او این سخن را نه برای شکایت، بلکه برای یادآوری حقیقتی بزرگ می‌گفت: که رزمندگان ما، با کمترین امکانات و بیشترین ایمان، بزرگ‌ترین پیروزی‌ها را آفریدند.

در دوران دفاع مقدس، آنچه کار را پیش می‌برد، نه امکانات مادی، که همت مردانی بود که به وعده‌ی خدا ایمان داشتند. در حالی که بسیاری از کشورها با تکیه بر ثروت و تجهیزات می‌جنگند، رزمندگان ما با ایمان، عقل و خلاقیت می‌جنگیدند. شهید حاج احمد سوداگر، درک عمیقی از مدیریت و برنامه‌ریزی داشت. او بارها تأکید می‌کرد که اگر تدبیر و حمایت لازم در اختیار نیروهای مخلص قرار می‌گرفت، دستاوردهای جبهه، چند برابر می‌شد.
اما با این حال، هرگز ناامید نشد؛ چون می‌دانست یاری خدا از دل همین کمبودها می‌جوشد. چرا که ما امکانات کم داشتیم، اما خسته نبودیم. امکانات نداشتیم، اما ظرف ایمان‌مان پر بود. خدا می‌خواست ثابت کند که پیروزی، محصول تجهیزات نیست، بلکه نتیجه‌ی اخلاص و اعتماد به اوست.

این نگاه، راز ماندگاری سرلشکر شهید حاج احمد سوداگر است؛ نگاهی که میان نقد و امید، میان واقعیت و ایمان، تعادل آفرید. او نمی‌خواست گله کند، می‌خواست بگوید:
اگر در کنار ایمان، تدبیر هم باشد، ایران می‌تواند هر قله‌ای را فتح کند.