در قاموس ملت های آزاده، قدرت صرفاً در تجهیزات جنگی یا معادلات پیچیده جنگ خلاصه نمی شود. اصیل ترین نوع اقتدار، ریشه در لایه های عمیق هویت و باور یک ملت دارد؛ آنجایی که واژه ها با جوهر خون نوشته می شوند و تاریخ با اراده های پولادین ورق می خورد. نگاه شهید حاج احمد سوداگر به مقوله اقتدار، دریچه ای است به سوی این حقیقت که چگونه ایستادگی یک نسل، می تواند سایه بان عزت نسل های بی شمار باشد.
شهید حاج احمد سوداگر چنین می گفتند که : “اگر ما امروز در مقابل استکبار جهانی عرض اندام میکنیم به پشتوانه اقتداری است که شهدا برای ما به ارث گذاشته اند.”
اقتدار، آن گونه که در مکتب شهید سوداگر روایت شده، مفهومی برآمده از پشت میزها نیست؛ بلکه شکوفه ای است که ریشه در خاک تشنه و غیرت جوانانی دارد که جان را در طبق اخلاص به معبود خویش تقدیم کردند تا پرچم این سرزمین هرگز به لرزه نیفتد. اگر امروز ملتی سر بلند می کند، به اعتبار شکوه همان قامت های استواری است که در میدان نبرد جان فشانی کردند.
«عرض اندام در برابر استکبار جهانی» در این نگاه برخاسته از اسناد و اوراق تاریخی این سرزمین است. وقتی دشمن، مرگ و جنگ را به عنوان ابزار تهدید به کار می برد، با منطقی مواجه می شود که پیش تر مرگ را آگاهانه در آغوش کشیده بوده است و همین جاست که موازنه ی قدرت به نفع ایمان تغییر می کند.
این اقتدار ثروتی نیست که به مرور زمان رنگ ببازد؛ این شکوه، در تار و پود هویت و باور یک ملت بافته شده و زوال ناپذیر است. اگر امروز هزینه ی استقلال خواهی برای ما سبک تر از دیروز است، تنها به یک دلیل است، شهدا پیش پرداخت این آزادی را با خون خود پرداخته اند تا آیندگان زیر بار سنگین باج خواهی دشمنان کمر خم نکنند.
