عاقبت به خیر شدن، بزرگ‌ترین پیروزی

در دستنوشته ای از شهید حاج احمد سوداگر چنین آمده است که: «خدایا کمکم کن در این طریق پرسنگلاخ زندگی، عاقبت مؤمن به پایان کار برسم.»
این جمله، عصاره‌ی ایمان و تجربه‌ی سال‌ها جهاد، رنج و تأمل او در مسیر بندگی است. او دنیا را می‌شناخت؛ می‌دانست راه حق همیشه هموار نیست. زندگی را جاده‌ای می‌دید که سنگلاخ دارد، لغزش دارد، اما مقصدش نور است.
برای همین از خدا فقط یک چیز می‌خواست: عاقبت به خیری. در نگاه او، پیروزی در زندگی، در نام و نشان نیست. بلکه در آن لحظه‌ای است که انسان، با دلی پاک و ایمانی راست، سربلند از این مسیر عبور کند و شرمنده‌ی پروردگارش نباشد، آنچنان که حسین بن علی(ع) از این مسیر سربلند عبور کرد.

شهید سوداگر، دنیا را میدان آزمایش می‌دانست؛ میدانی که باید در آن ماند، جنگید، توبه کرد، و برای مجاهدت از جای برخاست. او می‌دانست ایمان، در آسایش معنا ندارد؛ ایمان را باید از دل سختی‌ها بیرون کشید.

این دعای او، دعای همه‌ی مؤمنانی است که می‌دانند راه حق، همیشه دشوار است، اما زیباست چون در انتهای آن، دیدار محبوب است. و شاید راز سعادتمندی شهید حاج احمد سوداگر در همین جمله نهفته است: او از خدا مقام نخواست، شهرت نخواست، بلکه عاقبت بخیری حواست؛ تنها خواست که در این راه پرسنگلاخ، مؤمن بماند تا پایان.

و خدا، دعایش را مستجاب کرد. زیرا نامش، راهش و ایمانش هنوز در دل‌ها زنده است.