سالهای ۵۶ و ۵۷، نقطه عطفی در زندگی احمد رقم خورد. در این سالها بود که شناخت او از ماهیت پلید و ضد مردمی رژیم پهلوی به کمال رسید و او خود را آماده ورود به میدان مبارزه علنی کرد. در این اثنا، موعد آزمون ورودی دانشگاه نیز فرا رسید و احمد با کولهباری از دانش و پشتکار، در کنکور سراسری شرکت کرد. ثمره تلاشهای شبانهروزی او، قبولی در رشته دندانپزشکی دانشگاه تهران بود.
خبر این موفقیت، مادرش را غرق در شادی و شعف کرد. اشکهای شوق از چشمان او جاری شد و قلبش از دیدن ثمره تلاشهای فرزند دلبندش لبریز از غرور و افتخار شد.احمد که خود از این پیروزی خرسند بود، اما در دل، شور و شعلهای دیگر داشت. او با لحنی قاطع و مصمم گفت: «هنوز کارهای مهمتری دارم.»