سرلشکر شهید حاج احمد سوداگر:
من از جانبازی ورزمندگی خود پشیمان نیستم، چون به آنچه می خواستم رسیده ام. من می خواستم همیشه سرم بالا باشد و به خود ببالم نه به دارایی هایم و خدا نیز توفیقاتی به من داده که به کمتر کسی داده است.

این سخن شهید سوداگر، بیش از آنکه روایت یک رزمنده از گذشته خویش باشد، بیانیهای درباره معنای حقیقی سربلندی انسان است. او جانبازی را با معیارهای دنیایی نمی سنجد؛ جانبازی را نشانه فقدان نمی داند، بلکه برای او نشانه رسیدن است. میگوید از رزمندگی و جانبازی پشیمان نیست، زیرا آنچه میخواست، نه مال و مقام ، بلکه عزت نفس و سربلندی روح بود. «سر بالا داشتن» در این نگاه، تنها یک تعبیر ظاهری نیست بلکه حکایت انسانی است که حاضر نشد قامت خویش را در برابر استکبار و دشمنان خم کند.
او میخواست وقتی به گذشته خود مینگرد، افتخار کند. از همین رو، ارزش انسان را نه در آنچه اندوخته، بلکه در آنچه برای حقیقت بخشیده است میبیند. دارایی ممکن است روزی از انسان گرفته شود، اما عزت، سربلندی، شجاعت، وفاداری، ایستادگی و شرافتی که در میدان آزمون به دست آمده، سرمایهای است که با هیچ قیمتی خرید و فروش نمیشود. گویی حاج احمد در این سخن میان دو نوع ثروت مرز میکشد: ثروتی که در دست میماند و ثروتی که در جان مینشیند؛ و خود، دومی را برگزیده است.
اما عمیقترین بخش سخن او آنجاست که این سربلندی را تنها حاصل اراده و توان شخصی خویش نمیداند و میگوید: «خدا نیز توفیقاتی به من داده که به کمتر کسی داده است.» این جمله، سخن را از حماسه به عرفان پیوند میزند. در این نگاه، میدان جنگ تنها میدان رویارویی با دشمن نیست بلکه میدان رویارویی انسان با خویشتن است.
برای شناخت بیشتر مسیر و اندیشه ایشان، سرلشکر شهید سوداگر را بخوانید.
مطلب مرتبط: ارتشی ملی و بسیجی

