هشت سال دفاع مقدس نظام جمهوری اسلامی ایران را بیمه کرد.
هشت سال دفاع مقدس، تاریخ ملتی بود که در گوش زمان طنین انداز شد تا مستکبران بدانند این خاک، بیشه ی شیرانی است که سر سپردن در آستان زورمداران را ننگ می دانند. شهید احمد سوداگر با نگاهی ژرف، این دوران را منشور استقامتی می دید که در آن، اراده ی پولادین یک ملت بر فرهنگ فرعون مدرن چیره شد و به جهانیان ثابت کرد که در قاموس انقلاب اسلامی، واژه ای به نام تسلیم وجود ندارد و این ایستادگی، نخستین خشت بنای بیمه ی این نظام مقدس بود. دشمن با محاسباتی مادی و خط کش هایی زنگ زده قدم در این کارزار گذاشت، غافل از آنکه حقیقت ایران در فرمول های آنان نمی گنجد؛ آنان ایران را تنها در تجهیزات و جغرافیا می جستند، اما با حقیقتی روبرو شدند که فراتر از درک متجاوز بود و دفاع مقدس، آیینه ای شد تا دشمن، تصویر واژگون خود از توان این سرزمین را بشکند و بفهمد که شناختش از ریشه های این تمدن الهی، چیزی جز سراب نبوده است.
در میانه ی شعله های جنگ، ایران نه تنها از کیان خود دفاع کرد، بلکه در کوره ی سخت حادثه به تجربیاتی دست یافت که هیچ دانشگاهی قادر به تدریس آن نبود و این دوران، مکتب نوآوری های دفاعی و ابداعات استراتژیک شد. ما در کوران تحریم و تهاجم، آموختیم که چگونه با تکیه بر توان داخلی، بن بست ها را بشکنیم و از هیچ، قدرتی بسازیم که امروز ستون های امنیت ملی ما بر آن استوار است و لرزه بر اندام بدخواهان می اندازد. بزرگ ترین خطای استراتژیک دشمن، نادیده گرفتن قدرت مردمی بود، اما دفاع مقدس ثابت کرد که وقتی ایمان مردم با غیرت ملی گره بخورد، هیچ ارتشی قادر به مقابله با آن نیست. شهید احمد سوداگر به درستی درک کرده بود که حضور آگاهانه مردم در صحنه، چنان هیمنه ای ایجاد کرد که دشمن را ناچار ساخت تا در محاسبات خود پیرامون قدرت نرم و سخت ایران، تجدیدنظری اساسی و توأم با هراس داشته باشد.
آنچه نظام اسلامی را در برابر طوفان های سهمگین مصون داشته، امتداد همان روحیه ای است که در شلمچه و هور طنین انداز بود و دفاع مقدس تنها یک برهه زمانی نبود، بلکه یک سپر تاریخی است که اعتبار آن هرگز منقضی نخواهد شد. این تجربه، دشمن را به این نتیجه رساند که عبور از سد ایران، بهایی سنگین تر از تمام دارایی هایشان خواهد داشت و این همان معنای حقیقی بیمه شدن در پرتو خون شهیدان است.
